اهورا و آریا نفسهای مامان

هفته پیش سه شنبه( 20 بهمن 94) چه حالی داشتم از یه طرف خوشحال که اذیت بودنها و استرس حاملگی تموم میشه و پسرکوچولوم رو میبینم از یه طرف خیلی میترسیدم بعدازظهرش مامانم اینا اومدن خونمون شب ساعت 9-9:30 بود که حمید و مامان منو بردن بیمارستان که بستری بشم قانون این بیمارستان اینجوره که شب قبل باید بستری بشی اهورا هم باهامون اومد خیلی گریه و بی طاقتی کرد اولین بار بود ازم جدا میشد خودمم خیلی گریه کردم سابقه نداشته برای خواب پیشم نباشه شب اونجا برامون انژوکت وصل کردن صدای قلب بچه رو گذاشتن و کمی توضیح دادن من که تا صبح نخوابیدم آریا هم بیشترش تو شکمم مثل سنگ میشد صبح ساعت 5:30 اومدن برامون سرم زدن بدنم شروع کرد خارش و گر گرفتگی اول فکر کرد...

دیروز رفتم دکتر برای 21 بهمن خواست نوبت بده گفتم چون شوهرم 24 بهمن تولدشه دوست داره همون روز باشه اما دکترم گفت من اون روز نیستم دیگه تاریخش افتاد 25 بهمن اهورا جونم چیزی تا اومدن داداشت نمونده خوشحالم داره این روزای سخت تموم میشه ولی پُرم از استرس و ترس خدایا خودت کمک کن همه چی به خیر و خوشی تموم بشه تو این روزا آرزوم دیدن خودم و پسر کوچولوم بعد زایمان و تو خونه اس   پی نوشت: دیروز یعنی 15 بهمن رفتم مرکز بهداشت ماما بهم گفت نباید تاریخ زایمانتو عقب مینداختی گفت چون بچه قبلیت سزارینی بوده اگه بیشتر بچه بمونه ممکنه فشار به جای بخیه های قبلیت بیاد وباز بشن خلاصه کلی ترسوندم با خالم که ماماس حرف زدم اون خی...

اینو میگفتی یه خرس عصبانیه یه هلی کوپتر که دوتا سرنشین داره اینو کشیدی گفتی مثلا هوا روشن شده و ما با ماشین داریم میریم خونه باباجون اینا واین نقاشی که من عاشقش شدم خونواده خودمون رو کشیدی داداشتو که تو شکمم کشیدی خیلی بامزه اس از این ماه دیگه کلاس قرآن هم نمیریم چون هم هوا سرده و میترسم مریض بشی هم من دیگه سختمه یک ماه و نیم به اومدن داداشت مونده احنمالا اسمشو آریا بذاریم هرچند هنوز صد در صد نیست عاشق هردوتاتونم ...

همونطور که قبلا گفتم کلاس زبان و قرآن میری.کلاس زبانت ترم اولش تموم شد و سه شنبه گذشته یعنی 10 آذر 94 امتحان پایان ترمت بود این اولین امتحانت شد  خیلی بامزه بودی قبلش تو خونه میگفتی باهات کار کنیم روز قبل امتحانتم کتابتو تو خونه گم کرده بودی دیگه طبق چیزایی که یادمون بود باهات کار کردیم من فکر میکردم امتحانت شفاهی باشه رفتیم دیدم برگه امتحانی روی نیمکتها گذاشتن تعجب کردم.مربیتون گفت که دو بخش کتبی و شفاهیه البته بخش کتبیش رنگ آمیزی قسمتهای مرتبط بود  چون بعدشم خودم نوبت دکتر داشتم به ذهنم نرسید ازت عکس بندازم تا اینکه بابایی گفت ازش عکس بنداز   اونم عرشیاس که تو کلاس با هم دوست شدین.فقط شما پسر بو...

پسرم این روزها همه چیز به نظرم یکنواخته حس میکنم اتفاق خاصی نمیافته که بخوام مطلبی در موردش تو وبلاگت بذارم قبلا خیلی زود به زود آپ میکردم و الان دیر به دیر در کل حال خودم این روزها حال جالبی نیست از لجاظ جسمی که خیلی اذیتم از لحاظ روحی هم به هم ریختم بیشتر روزها و ماهها رو حساب میکنم برای تموم شدن این وضعیت و دیدن روی ماه داداشت اونم مثل تو وقتی که تو شکمم بودی حسابی شیطونه خیلی هر دوتاتون رو دوست دارم انشاالله تو چند ماه آینده عکس هردوتون رو اینجا میذارم تنها موردی که دو هفته اس درگیرش هستیم کلاس نرفتن تو یا با گریه رفتنه دوهفته اس این موضوع بدتر اعصابم رو بهم ریخته حدود دوماه و نیم اول میبردمت کلاس خودم برمیگشتم و بعدش می ا...

نمیدونم چرا دیگه مثل قبل حوصله مطلب گذاشتن ندارم شایدم به خاطر وضعیتم بی حوصله شدم  چند وقته میخوام این مطلب رو بذارم اما اصلا حسش نبود چند هفته پیش ازمون خمیر مجسمه خواستی اما کلا برای هر چیزی هم که خودت خیلی مشتاقی یکی دو روز بیشتر ذوق نداری بعدش دیگه میره جز وسیله های بی استفاده تا اینکه شاید بعد یه مدت یه بار دیگه سراغش بری خمیر مجسمه ای که خریدی هم همینطور تا دو روز از خودت جداش نکردی الان حتی نمیگی کجاس و سراغشم نمیری  روز اول چندتا چیز باهاش درست کردی که عکساشو برات میذارم    این مثلا یه آدمه اما نمیدونم دستهاش کجاس  اینم به گفته خودت یه پرنده اس  این مثلا پروانه...

وااای خدا بی اینترنتی چه سخته   این چند هفته اینترنت نداشتیم انگار یه چیز بزرگی کم داشتیم  چه بده این وابستگی به اینترنت خب حالا از این بحث بگذریم بالاخره اهورا از شر گچ دستش خلاص شد من جای اهورا کلافه شدم تو اون وضعیت میدیدمش میخواستم خفه بشم گچ دستشو در تاریخ 23 شهریور باز کردیم خدایا شکرت که اینم به خیر گذشت و تموم شد   دیگه باندش پوسیده بود 7 هفته دستت تو گچ بود وقتی داشتیم بازش میکردم تو دلم آشوب بود از اینکه الان پوست دست چطور شده با دیدن دستت دلم آتیش گرفت الهی بمیرم برات خودتم میترسیدی دستتو نگاه کنی میگفتی کلافه میشم دستمو میبینم با اون دست شکسته ات هم خ...